۱۳۹۹ چهارشنبه ۲۰ فروردين
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد
انواع ديابت

  انواع ديابت

-      ديابت نوع 2 

در ديابتي هاي نوع 2 لوزالمعده همچنان قادر به توليد انسولين مي باشد. ولي انسولين يا كافي نيست يا توانايي لازم را براي هدايت قند به درون سلول ها ندارد. اين مشكل به دليل بروز اختلالاتي در ناحيه گيرنده سلول، كه محل تأثير انسولين بر روي سلول است، و يا پيدايش نواقصي در ساختار انسولين به وجود مي آيد. اين حالت تدافعي در بدن ديابتي هاي نوع 2، مقاومت به انسولين ناميده مي شود.

ديابت نوع دو بيشتر درسنين بالا (بيشتر از 30 سال) خود را نشان مي دهد و همراه با چاقي است. اين نوع ديابت معمولا در مراحل اوليه با رعايت رژيم غذايي مناسب، فعاليت منظم ورزشي و كاهش وزن قابل كنترل است ولي در نهايت افراد زيادي نيازمند به دريافت داروهاي خوراكي و يا حتي تزريق انسولين براي كنترل ديابت خود مي باشند. ديابت نوع دو شايع ترين شكل ديابت است و حدود 95-90 درصد مبتلايان را تشكيل مي دهد.

 

-       ديابت نوع 1 

ديابت نوع 1 در اثر يك واكنش اتوايميون به وجود مي آيد كه در آن سيستم ايمني به سلول هاي بتاي سازنده انسولين در جزاير لانگرهانس حمله كرده در نتيجه بدن يا نمي‌تواند انسولين بسازند يا به مقدار خيلي كم ميسازد  اين حالت ممكن است با مقاومت نسبي يا كامل در مقابل انسولين همراه باشد.

 عامل اين فرايند تخريب كننده هنوز به طور كامل شناخته نشده است اما تركيبي از حساسيت هاي ژنتيكي و يك سري شرايط محيطي از قبيل عفونت‌هاي ويروسي، سموم يا برخي از عوامل موجود در رژيم غذايي مي‌توانند تاثيرگذار باشند.

اين بيماري مي‌تواند در تمامي سنين بروز كند اما بيشتر در كودكان و نوجوانان اتفاق مي‌افتد.

 افراد مبتلا به ديابت نوع 1 به تزريق روزانه انسولين به منظور حفظ سطح گلوكز در محدوده مناسب نياز دارند و بدون تزريق انسولين نمي توانند زندگي كنند.

اين افراد با دريافت انسولين مناسب روزانه،پايش سطح قند خون و داشتن رژيم غذايي و سبك زندگي سالم مي توانند زندگي سالمي داشته و از ايجاد بسياري عوارض مرتبط با ديابت پيشگيري كنند.

 ديابت نوع 1 با افزايش سطح قند خون ناگهاني به همراه علائمي از قبيل تشنگي و خشكي دهان به شكل غيرطبيعي، پر ادراري، كاهش وزن ناگهاني، خستگي و كاهش انرژي، شب ادراري،گرسنگي مداوم و تاري ديد تشخيص داده ميشود. با اين وجود بعضي مواقع تشخيص نوع ديابت دشوار بوده و نياز به تست هاي اضافي براي افتراق بين نوع 1 يا نوع 2 و ساير فرم هاي ديابت مي باشد.

 

 بروز ديابت نوع يك در جهان در حال افزايش است، اما اين ميزان در كشورهاي مختلف به شدت متفاوت و در بعضي از مناطق بروز بسيار بالاتر از ساير نقاط ديده شده است.دليل اين تفاوت ها نيز هنوز مشخص نيست اما تعامل متقابل عوامل ژنتيكي و محيطي مي تواند عامل اين تفاوت‌ها باشد.

 

-      ديابت بارداري

حدود 3 تا 5 درصد زنان باردار در دوران بارداري به اين بيماري مبتلا مي‌شوند. وجود عوامل خطرديابت احتمال ديابت حاملگي در زنان را بالاتر ميبرد. اگر چه بعد از زايمان و به دنيا آمدن نوزاد، ديابت از بين مي‌رود اما ممكن است در بارداري بعدي، مجدداً ظاهر گردد.

حدود 50 درصد خانم‌هايي كه طي دوران حاملگي دچار ديابت مي‌شوند ممكن است به طور دائمي به ديابت مبتلا شوند. علت اصلي ديابت حاملگي هنوز به درستي روشن نيست ولي به نظر مي رسد كه هورمون هاي مترشحه از جفت مادر در طول حاملگي منجر به كاهش اثرات انسولين در بدن مي شوند و يك حالت مقاومت نسبت به انسولين را به وجود مي آورند. وجود اين مقاومت باعث مي گردد كه بدن به مقدار بيشتري انسولين (تقريبا 3 برابر ميزان قبل از حاملگي) احتياج داشته باشد. زماني كه بدن قادر نباشد اين نياز اضافي را تامين نمايد در نتيجه نبود انسولين كافي قند خون بالا مي رود. اين نوع ديابت با زايمان خاتمه مي يابد ولي احتمال ابتلاي اين افراد به ديابت نوع دو در سال هاي آينده افزايش پيدا مي كند. در واقع ديابت حاملگي جزء عوامل خطر ابتلا به ديابت نوع دوم است.

تاریخ به روز رسانی:
1398/03/12
تعداد بازدید:
141
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0)

ارسال نظرات
نام
آدرس پست الکترونیکی شما
شماره تلفن
توضیحات
تغییر کد امنیتی
کد امنیت
کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دانشگاه علوم پزشکی شهید آیت الله صدوقی یزد میباشد.
Powered by DorsaPortal